Wandelgezin-weblog.nl is overgegaan naar wandelgezin.nl de site is nog in opbouw maar de site word steeds beter en mooier.

Vandaag lopen we voor de 2e x deze wandeltocht, in 2004 liepen we deze tocht ook en was het een van de mooiste tochten die er op de wandelagenda staat. We hadden om ½ 10 afgesproken met Sunny en ook Wandelbeer en Danyell zouden deze wandeling vandaag doen, Danyell is ook lid van het Walkers 4 Walkers forum, nadat we eindelijk een parkeerplaatsje hadden gevonden in een parkeergarage, liepen we letterlijk Sunny tegen het lijf, en gezamenlijk konden we op weg naar café ‘t oude Raethuys.

Na de inschrijving namen we nog even de tijd voor een kopje koffie, op de tafels lagen de promotiekaartjes van Danyell haar wandelsite, maar er was geen Danyell te bekennen, toen Sunny haar belde bleek ze net 10 minuten onderweg te zijn, dus werd het voor ons ook tijd om op pad te gaan.

We liepen langs de kerk van Bergen die aan de ruïne’s te zien vroeger een stuk groter moet zijn geweest, langs leuke huisjes en een kinderboerderij.

Net voor we bij de duinen waren werden we al opgewacht door Wandelbeer en Danyell, zodat we met zijn zessen de wandeling kunnen vervolgen. Ondanks dat het ideaal wandelweer is, gewoon warm voor de tijd van het jaar, passeren we een “echte” skipiste, het geeft toch een beetje een winters gevoel. Ik vertel Sunny dat ze dat vroeger hier op dennennaalden deden, ze kijkt me ongeloofwaardig aan begint te lachen en zegt doe normaal, maar ze wil me niet geloven. We lopen door een schitterend bos met dennenbomen dit bos is eigendom van Staatsbosbeheer, en vandaag zijn ze druk bezig met het kappen van een groot aantal dennenbomen, de bomen worden in stukken van een paar meter gezaagd en afgevoerd met een grote trekker.

Omdat de bomen door staatsbosbeheer worden gekapt zal het wel goed zijn, kerstbomen zullen het dit jaar niet worden, maar misschien hebben ze er nog andere plannen mee. Yvonne en ik hebben er lekker de pas in en omdat Sunny de eerste kilometers altijd opgang moet komen blijven Sylvia en Danyell bij Sunny lopen,

wij nemen een voorsprong omdat we weten dat na 6 km de eerste rust is in de Berenkuil is, en er meestal een lange rij met wachtende staat voor een kopje koffie. Door het prachtige weer kunnen we zelfs buiten op het terras zitten.

Danyell maakt nog wat foto’s van Wandelbeer en zijn grote broer, wandelbeer is helemaal in zijn nopjes een rust in de Berenkuil, de koffie en warme chocolade smaken ons prima.

Een medewandelaar met paarse veters in zijn schoenen verteld aan zijn wandelmaatjes het verhaal van het skiën op dennennaalden, Sunny die toevallig naast hem zit moet het nu wel geloven, al kijkt ze nog steeds heel bedenkelijk. Als we na een half uurtje de Berenkuil verlaten krijgen we een buitje regen van 10 minuten op ons maar doordat we door de bossen lopen merken we er niet zoveel van.

Danyell en ik lopen nu voorop met een eind achter ons Sunny, Yvonne en Sylvia na een tijdje stoppen we bij een bankje, op het bankje staat een hele mooie spreuk, het bankje is verlengd en aan het eind zit er een gat terwijl wij allerlei opmerkingen over “het gat” in de bank maken, vertellen een paar mensen die op ons af zijn gekomen, het doel van de bank: de bank is ter nagedachtenis aan hun zwager hier neergezet, de man kwam altijd graag op deze plek en heeft ook de spreuk op de bank verzonnen, de familie en natuurmonumenten hebben er samen voor gezorgd dat de bank er is neergezet, later zien we nog een aantal van deze banken met een spreuk, en het gat in de bank is er voor om er een boom in te planten.

De dames hebben ons ondertussen weer bijgehaald en gezamenlijk lopen we verder, het bos is ondertussen overgegaan in duin en ook de paden zijn wat zwaarder geworden door het losse zand, de heuvels volgen elkaar ook wat sneller op.

Als we een trap moeten bestijgen kunnen we boven uitkijken over de duinen met daarachter de Noordzee.

De 2e rust is na ruim 13 km in Camperduin bij dit dorpje aan de Noordzee begint de Hondbossezeeweering, Danyell trakteert ons op koffie en warme chocolademelk. Na een ½ uurtje gaan we weer op pad, eerst gaan we nog door de duinen even later lopen we weer door het bos met links van ons weilanden.

Door het hoogte verschil en het uitzicht waan je je het buitenland, zo dicht bij huis en toch een hele andere omgeving. We komen door het dorpje Groet met zijn witte kerkje.

En even later kunnen we op een heuvel zelfs nog een uitzicht toren beklimmen, en door het heldere weer kunnen we Alkmaar, Schagen en Den Helder zien liggen.

De laatste 12 km nemen we geen rust meer maar wandelen gewoon door, het blijft genieten mede door de vele heuvels en het steeds veranderende landschap, en natuurlijk het wandelgezelschap.

We passeren weer de skipiste en komen weer uit in Bergen hier is zelfs op 2 km van de finish nog een rust, maar ook die slaan we over, de laatste 2 km laten de parcoursbouwers nog een mooi stukje Bergen zien, o.a. het Merelhof en de riante villa’s van Bergen.

Bij de finish helaas geen Sinterklaas maar wel een grote speculaaskoek, ook forum lid Gery is ondertussen binnen gekomen met haar wandelgezin, zodat we met zijn allen nog even een finish biertje kunnen nemen. Deze wandeltocht is van de mooiste die we gelopen hebben, de pijlen stonden uitstekend aangegeven, en er waren voldoende rusten in opgenomen, kortom een echte aanrader.

Deze site is bedoeld om familie, vrienden, bekenden en mensen met kinderen een indruk te geven hoe het is om met kinderen mee te doen aan wandeltochten.
Ons gezin bestaat uit mijzelf 44 jaar werkzaam in de ploegendienst, mijn vrouw Yvonne 39 jaar en freelance thuiszorg medewerkster en onze dochters Caroline 15 jaar en Sylvia 12 jaar.
Caroline heeft een geestelijke (leerachterstand) en een lichamelijke beperking (problemen met haar motoriek).
Wij zijn eind September 2004 "serieus" begonnen met het maken van wandeltochten, serieus staat tussen aanhalings tekens omdat je het in ieder geval leuk moet hebben en dat ook de kinderen er plezier in hebben.

Op deze log zal ik regelmatig verslag doen van onze belevenissen tijdens de verschillende wandeltochten, en ook van de Nijmeegse en Heuvelland 4 daagse, ook deze evenementen zijn goed te doen met kinderen al of niet met een beperking.
Het voordeel van het maken van een een wandeltocht al of niet georganiseerd door een wandel vereniging met het hele gezin is: Dat je eens lekker de tijd hebt om onderweg met elkaar te praten, ervaringen met elkaar uit te wisselen van de voorbije week, en te genieten van de natuur om je heen.
Een wandeltocht van 15 km duurt toch al gauw zo’n 3 tot 4 uur afhankelijk van het tempo waarin er gelopen wordt.
In eerste instantie deden wij het als training voor de 4 daagse van Nijmegen, maar al gauw beseften wij dat het ook leuk is om met elkaar een dagje door de natuur te lopen.
Om de kinderen te stimuleren lopen wij meestal de tochten die door een wandelvereniging worden georganiseerd, en waarbij ze dan na afloop een medaille krijgen, wij hebben bij onze eerste tocht ook voor een ieder een wandelboekje aangeschaft waarin je na iedere tocht een stempel krijgt en soms een mooi plaatje die je er in kunt plakken, hierin kun je ook het aantal kilometers vermelden dat je die dag gelopen hebt en het totale aantal kilometers.

Op deze log zal ik regelmatig verslag doen van de wandelingen die wij maken maar ook zal ik verslag doen van de Nijmeegse 4 daagse en de Heuvelland 4 daagse in Zuid- Limburg.
Want ook met jonge kinderen al of niet met een beperking is het best wel goed te doen om wandeltochten te maken.

Sint Maarten wordt gevierd op 11 november. Het is een feest van goedheid en deemoed. Kinderen gaan op deze dag met lantaarns langs de deuren en vragen om een snoep of fruit. Sint Maarten wordt niet in heel Nederland gevierd. Vooral in de uiterst zuidelijke en noordelijke provincies, Drenthe, Overijssel en plaatsen met een Maartenskerk is het feest een traditie.

Vandaag een tocht dicht bij huis, eerder deze week al met Anneke en haar dochter Shaline afgesproken om deze tocht te lopen, de wandeling word georganiseerd door W.S.V. de Zwervers uit Beverwijk. Het is de wandelclub van Anneke, dus zij moet zeker deze keer meedoen, we hebben om 9:30 uur afgesproken in het startlokaal, om 8:45 krijg ik al een SMS je van Sunny dat ze met smart op ons zit te wachten in Beverwijk, verbaasd ben ik wel omdat ze na het volbrengen van de DOTO (Dodentocht 100 km) nog steeds heel veel last van haar enkel en spieren in haar been heeft en niet zoveel meer kan wandelen als ze graag zou willen.

Als we bij de start komen blijkt ook onze Kootsj Bill aanwezig te zijn, zodat we vandaag met zijn 8en op pad gaan voor een wandeling door Noord Kennemerland. Om 9:30 vertrekken we in noordelijke richting via een nieuwbouwwijk gaan we in de richting van de duinen, maar net voor de duinen gaan we rechtsaf door landerijen, dit gebied word voornamelijk bevolkt door tuinders die bekend staan om het kweken van aardbeien, alleen in deze tijd van het jaar valt er niet veel te genieten.

Caroline en Shaline lopen voorop en Yvonne, Sylvia, Sunny en ik achteraan, Sunny heeft het moeilijk de pijn in haar benen word er niet minder op ze probeert mij ondertussen op andere gedachten te brengen, omdat ik het voornemen heb om volgend jaar Juni de Nacht van Vlaanderen een 100 km lange wandeltocht in de buurt van de Belgische westkust wil gaan lopen.

De 1e rust van vandaag is bij de Patatoloog in Heemskerk, als wij binnenkomen zitten de meiden, Anneke en Bill al aan de koffie, hier loop ik Peter van het W4W forum ook tegen het lijf, Peter begint meteen over het virus dat Kennedy Mars, heet omdat hij ook in Waalwijk heeft gelopen, was hij verbaasd dat ik 3 weken later alweer een KM had gelopen maar het kan altijd erger als je zoals sommige 2 Kennedy marsen in 1 week loopt.

Terwijl wij aan de koffie zitten gaan Shaline en Caroline al weer op weg even later wil Sunny ook al weer op pad omdat ze wat langzaam loopt wil ze een voorsprong hebben. 10 minuten later besluiten wij ook maar weer op pad te gaan, als we tussen de landerijen lopen zien we Caroline en Shaline in de verte, maar geen Sunny er tussen in, als Bill haar opbelt blijkt dat ze de verkeerde kant is opgelopen en bezig is met de route van de 10 km terwijl we toch echt afgesproken hebben om 25 km te lopen vandaag.

Bill haalt er op en wij lopen langzaam verder, de route gaat tussen weilanden door naar Uitgeest, en voor we bij Uitgeest zijn hebben Sunny en Bill ons weer bijgehaald.

Hier is na 17 km de 2e rust in een sporthal, Shaline en Caroline zitten al een tijdje op ons te wachten, maar vandaag is het weer typisch zo’n kuierdag lekker ouwenelen en een beetje wandelen, de route is vreselijk saai, maar door het wandelen merk je er niet zo veel van. We blijven ruim een ½ uur lekker zitten, maar voor de kinderen duurt dit te lang en met zijn 3e gaan ze ons weer vooruit.

Via Heemskerk waar we helaas op een paar honderd meter het mooie kasteel Marquette passeren, door de bladeren zien we alleen maar de oprijlaan van het kasteel, maar het kasteel zelf kunnen we niet zien.

Ook het laatste gedeelte door Heemskerk en Beverwijk zin niet echt opwindend voor een wandelaar, terwijl op een steenworp afstand van Beverwijk er genoeg duinen en bos is om een mooie wandeling uit te zetten. Net voor de finish passeren we het beeld van de schoffelaar, dit beeld is ter ere van de aardbeien telers die Beverwijk bekend hebben gemaakt als Aardbeienstad.

Na ruim 6 uur wandelen zijn we weer terug in het startlokaal en kunnen we beginnen aan ons welverdiende finish biertje en frisje, en dankzij het gezelschap is het toch nog een heerlijke wandeling geworden.

Vandaag voor het eerst een dagje Twente gedaan, we hebben afgesproken met Moeder Hariette en dochter Carola, om gezamenlijk deze wandeling door het Twentse land te gaan lopen. Om 7 uur vertrekken we naar het dorpje Usselo, iets ten zuiden van Enschede, om 9 uur zijn we bij het startlokaal van camping Twente, Mams en Carola zitten al op ons te wachten in de kantine Na onze begroeting is het eerst tijd voor koffie, en kan Sylvia ons inschrijven voor de 30 km lange wandeling door de bossen van Twente, om ½ 10 besluiten we toch maar om te gaan wandelen.

Van Hariette horen we dat de meeste wandelaars al voor 9 uur zijn vertrokken, zodat wij in alle rust kunnen genieten van een voor ons nieuwe omgeving, de route voert ons meteen over een oude klinkerweg, met mooie vergezichten over de weilanden met aan de achterzijde veel bomen in herfstkleuren.

Als snel gingen wij het natuurgebied ‘Buurserzand’ op, hier staan heel veel wilde Jeneverbessen, het gebied is dan ook een natuurmonument. Het ‘Buurserzand’ bestaat voornamelijk uit fraaie heidevelden afgewisseld met wat stuifzand maar ook hier en daar een ven of bospartij. Als we 20 minuten onderweg zijn krijgen we te maken met de beloofde regenbui, en kunnen de regenjassen weer eens uit de tas, de regen van de afgelopen tijd heeft ook zijn sporen nagelaten op de grond want er groeien veel verschillende paddenstoelen.

De meest opvallende zijn toch wel de rode met witte stippen en de paddenstoelen die zo’n 25 cm hoog zijn, om een aantal te kunnen fotograferen moet ik toch een stukje omlopen, maar dat heb ik graag voor over.

Na een klein ½ uurtje kunnen de regenjassen weer in de tas en begint zelfs de zon nog te schijnen, we lopen in de buurt van Boekelo en Haaksbergen, en Carola verteld mij het een en ander over de omgeving, en ook dat hier de route van de Kennedy Mars van Haaksbergen loopt., zodat ik nu al een idee heb als ik volgend jaar September de KM van Haaksbergen wil gaan lopen.

De 1e rust hebben wij in het kerkdorp Buurse dat pal aan de Duitse grens ligt, maar voordat we Buurse bereiken komen we eerst nog over de Buurserbeek, deze slingert als een lint door het buitengebied van Buurse vanaf de Duitse grens richting Haaksbergen.

Doordat Buurse omringd word door prachtige natuurgebieden word deze plaats ook wel eens ‘de Parel van Haaksbergen’ genoemd. De 1e rust hebben we in Café-restaurant Winkelman, samen met de 15 en 20 km wandelaars het is tijd voor koffie en warme chocomelk, Mams heeft zelfs een trommeltje met harde worst meegenomen, deze kennen wij gelukkig wel, en genieten van Mams haar traktatie. Hariette heeft ons vandaag ook uitgenodigd voor het eten, ze heeft Snert, bakleverworst en balkenbrij op het menu voor vandaag staan, zodat wij vandaag een echte Twentse dag hebben.

Na een ½ uur rust vertrekken wij naar het andere natuurgebied bij Buurse het ‘Witte Veen’, wederom een schitterend wandelgebied, het is een nogal nat veengebied, waar ook een kudde van ca. 80 Schotse Hooglanders grazen.

Mams heeft het niet zo op die beesten, en ondanks dat wij ze proberen te lokken blijven ze onbeweeglijk stil liggen of staan. In het meest natte gedeelte heeft men hier vlonders aangebracht, zodat je dwars door het moerassige gedeelte kunt lopen, het is een gevarieerd gebied met bos, vennen, weilanden en heide.

Er staan in het bos 2 heren om onze wandelkaarten te stempelen, van hun horen we dat we op 50 meter van de Duitse grens staan, zodat we vandaag van het westelijke puntje naar het uiterste oosten van het land zijn gereisd. Vanaf het ‘Witte veen’ lopen we weer richting Buurse voor de 2e rust.

Het trommeltje met harde worst komt weer op tafel en moet nu toch maar leeggemaakt worden en ook dat levert geen probleem op.

Na deze rust gaan we weer richting het ‘Buurserzand’, en nu over een zeer opengebied, met heel veel hoog gras, de nodige paddenstoelen en vennen.

Na ongeveer 6 uur wandelen zijn we weer terug bij het startlokaal, we kopen ter herinnering aan deze mooie wandeling voor allen een medaille met een midwinterhoorn erop. Van Hariette krijgen Sylvia en Caroline nog een beeldje van een wandelaar als aandenken aan deze fantastische wandeldag in het hartje van Twente.

We stappen in de auto en rijden achter moeder en dochter aan naar Almelo om ons te goed te doen aan de gastvrijheid en de Twentse gerechten. Hariette en Carola bedankt voor deze geweldige dag en we komen zeker nog eens terug al is het om met zijn 4en nog eens een Kennedy Mars te lopen in het oosten.

Meer foto’s van deze tocht Kleurenmars

Met dank aan Rob de Joode van Wandelmee.nl  voor de nodige info over deze kleurenmars

Vandaag lopen we weer eens een tocht dicht bij huis, het gebied waar we lopen ligt ingesloten tussen Haarlem, Zandvoort, IJmuiden, Bloemendaal en de Noordzee. We hebben afgesproken met Rob en Aartje de Joode, Rob is moderator van de van de site wandelmee.nl en regelmatig bezoeker van onze web log. We komen elkaar ook regelmatig tegen tijdens wandelingen ergens in Nederland, en zij zijn beide ook grote liefhebbers van Kennedy Marsen en wandelen in de Zuid Limburgse heuvels.

Na de koffie gaan we om ½ 11 van start voor een 25 km lange wandeling door het nationale park de Kennemerduinen, voor dit duingebied hoef je geen duinkaart te kopen, al voor we het gebied betreden zien we de eerste Koniks paarden bij een meertje drinken.

Als we bij het duinmeer het Wed komen, staat er een kraam van het PWN om de mensen voor te lichten over het zuinig omgaan met drinkwater. In 2 kramen staan opgezette vogels naar het schijnt komen deze allen voor in de duinen in ons land.

Een stukje verder is een valkenier bezig met een demonstatie van roofvogels en ondanks dat ze wel heel erg stil zitten zijn het toch wel levende vogels.

We krijgen de eerste echte serieuze klim van de dag, en boven op de top worden we beloond met een schitterend uitzicht over de duinen.

Na het afdalen, zien we iets verder aan de linkerkant het grote kruis staan van de Erebegraafplaats aan de Zeeweg, hier liggen 373 verzetstrijders begraven die tijdens de 2e wereldoorlog zijn vermoord door de bezetter hier ligt o.a ook Hannie Schaft begraven.

Via camping de Lakens komen we na ongeveer 10 km bij de 1e rust van vandaag, voor Rob en Aartje zou dit het mooiste moment van de dag zijn als ze over de Noordzee kunnen kijken, met links Zandvoort en rechts IJmuiden waar je de Zuidpier ruim 4 kilometer de zee in ziet gaan.

Op het verwarmde terras van Parnassia nemen we koffie en warme chocolade, en genieten van het uitzicht over de Noordzee. We spreken veel over onze ervaringen op de verschillende tochten, en onze liefde voor het wandelen van tochten in het Heuvelland.

Na een ½ uurtje wordt het toch weer tijd om op te stappen, we komen langs het vogelmeer maar helaas zitten er niet zoveel vogels, de paden worden wel steeds smaller, we lopen in de richting van de bossen van Duin en kruidberg, we komen in een dal en ondanks dat wij hier regelmatig lopen blijven we dit een heel mooi gedeelte vinden, er heerst een oase van rust.

De heuvels waar we in Duin en Kruidberg over moeten worden steeds hoger en volgen elkaar in snel tempo op, als we om ons heen kijken zien we heel veel verschillende paddenstoelen.

Bij hoeve Duin en Kruidberg nemen we onze 2e rust en tijd om ons brood op te eten, in deze voormalige boerderij staan binnen 5 tafels en 20 stoelen maar buiten is voldoende plaats op het terras het is ideaal wandelweer dus kunnen we lekker buiten plaats nemen op het terras.

We mogen nu een lusje maken van 5 km langs manege Kennemergaarde en door een gedeelte van de Heerenduinen. Onze gesprekken gaan voornamelijk over wandelen, en de vele goede ideeën van Rob en wandelmee.nl, we zijn zo met elkaar in gesprek dat we de bordjes niet meer zien en bij een hek tot stilstand komen, als we achterom kijken zien we onze dames een paar honderd meter terug rechts afslaan, gelukkig weet ik de weg en loods ons langs de ijskelder van het landgoed Duin en Kruidberg weer terug naar de Hoeve Duin en Kruidberg.

Als we hier op de dames wachten begint het zachtjes te regenen, we nemen nog een ijsje en maken ons klaar voor de laatste 5 km naar Overveen. We passeren de ruïne van Brederode om vervolgens nog door de bossen te wandelen het lijkt wel of de heuvels hier nog wat zwaarder zijn, of het is de vermoeidheid die toeslaat. We lopen langs een aantal gedenkstenen waarop staat dat er op die plaats verzetstrijders zijn vermoord door de Duitsers, deze gedenkstenen kom je veel tegen hier in de buurt.

Als we eindelijk de duinen verlaten lopen we langs het voormalige pompstation de Zandwaaier, dit gebouw doet nu dienst als informatie centrum. Na 6 uur wandelen zijn we weer terug in de sporthal zelf dachten wij dat de tocht eerder 30 dan 25 km was maar de vele heuvels maken het er ook niet makelijker op. We genieten nog een tijdje na van ons finish biertje, en met Rob en Aartje spreken we af snel weer eens gezamenlijk een tocht te lopen.

meer foto’s van Overveen

Verslag en foto’s van Rob

Na de Geuldal van de dag ervoor was vandaag de mogelijkheid om de Kastelentocht in Gulpen te lopen, we kozen voor de 20 km omdat we van een jaar geleden wisten dat deze wel erg pittig kan zijn door de vele heuvels die bedwongen moeten worden.

Om 09:45 vertrokken we vanuit café Paddock in de Dorpsstraat, eerst door de straatjes van Gulpen en langs het riviertje de Gulp, dit riviertje komt later weer uit in de Geul. Via weilanden komen we in het dorpje Wittem waar we langs het Kasteel Wittem komen, dit kasteel doet nu diens als hotel.

We lopen verder in de richting van de Gulpener berg, maar eerst moeten we nog door het weiland waar we de dag ervoor bijna werden aangevallen door moeder koe, gelukkig staat ze nu wat verder van het pad af, zodat we rustig door het weiland kunnen wandelen.

We komen uit bij de voet van de Gulpener berg, tijdens de Nacht van Gulpen mochten we 3x over deze berg via een geasfalteerde weg, nu mogen we via een smal paadje naar de top van de berg.

Het is een hele lange klim maar als we boven zijn hebben we een schitterend uitzicht over Gulpen en omgeving.

De afdaling, is steil en moeilijk, omdat er veel losse stenen op het pad liggen. Als we benden komen zien we nog net tussen de bomen en de bladeren het Kasteel Neuborg i Gulpen, we vervolgens onze weg naar het dorpje Pesaken, eerst via een asfaltweg en vervolgens via bospaden en weilanden.

Na 9, 5 km is er in Reymerstok de 1e rust van vandaag, dus word weer tijd voor koffie en Limburgse vlaai, we nemen plaats aan een tafeltje in de serre, de mensen aan ons tafeltje kopen nog wat veters van Sylvia, en omdat we vandaag maar 20 km lopen blijven we 3 kwartier hier gezellig zitten.

Uiteindelijk gaan we toch weer aan de wandel voor een lusje van 5 km rond het dorpje Reijmerstok, het zonnetje schijnt volop en na wat klimmetjes hebben we weer een schitternd uitzicht over Zuid Limburg. De afdalingen zijn wat moeilijker door de regen van de laatste tijd zijn de paden in het midden behoorlijk uitgesleten en ook de losse stenen maken het er niet makkelijker op.

Ondanks dat wij toch regelmatig in Zuid Limburg lopen komen we deze keer toch weer op paden en wegen waar we nooit eerder zijn geweest, uiteindelijk komen we weer bij de rust in Reijmerstok waar we bij een boerderij plaatst nemen op een bankje om nog even heerlijk van het zonnetje te genieten.

Via de dorpjes Beutenaken en Euverem komen we weer in Gulpen waar we nu een beter uitzicht hebben op het Kasteel Neuborg, al enige tijd is men bezig met de restauratie van dit schitterende kasteel.

Na een kleine 5 uur heerlijk gewandeld te hebben zijn we weer terug bij de start en zit er helaas weer een heerlijk wandelweekendje op.

Meer foto’s van de kastelentocht

Vrijdag middag vertrekken Yvonne, Sylvia en ik richting Gulpen voor een heerlijk wandelweekendje in het zuiden. Als we ’s avonds om 9 uur in het hotel de wandelspullen klaar leggen voor de volgende dag, komen we er achter dat we de rugzak met wandelschoenen zijn vergeten, dus besluit ik om direct naar huis te rijden om alsnog de tas met schoenen op te halen, 268 km heen en 268 km weer terug, vreselijk stom maar ja dat soort dingen gebeuren nu eenmaal, om 2 uur ’s nachts kruip ik eindelijk mijn bedje in. Om even voor 6 uur worden we wakker, ontbijten kunnen we niet om deze tijd dus zijn we snel klaar om naar Berg en Terblijt te rijden.

Zaterdag morgen om even voor ½ zeven melden wij ons bij café Ich en Dich in Berg en Terblijt, nadat we onze startkaarten hebben opgehaald vertrekken we met de bus naar het Belgische plaatsje Hausset.

Om 07:45 komen we aan in dit het plaatsje zo’n 15 km onder Vaals, we mogen hier nog even een stempeltje halen voor de start, en kunnen op weg naar het riviertje de Geul volgens de beschrijving lopen we vanaf de bron naar Valkenburg. Na een stukje door het dorp en een stuk bos komen we voor het eerst vandaag bij de Geul, helaas niet vanaf de bron die ontspringt bij een boer in de kelder, in het dorpje Eyenatten. Op het moment dat wij bij de Geul komen is het nog maar een stroompje van ongeveer 1 meter breed en dus is het makkelijk om erover heen te springen.

Door de eeuwen heen heeft de Geul het Geuldal gevormd, met zijn vele afwissellende heuvels en dalen. Het gebied waar wij nu lopen heet ook wel de Ostkantons en was vroeger Duits grondgebied en dat is nog te zien aan de bouwstijl en de staartnaam bordjes en ook nu is Duits nog steeds de voertaal hier.

We lopen onder de Hammerbrucke door, over deze brug rijd de trein van Aken naar Verviers, de brug is begin vorige eeuw gebouwd maar ziet er vrij modern uit.

In Hergenrath is na 7 km de 1e rust van vandaag, en omdat we al maanden naar deze tocht uitkijken besluiten we het er vandaag eens goed van te nemen, de rust word verzorgd door de wandelvereniging Vilt en dus is het tijd voor koffie met vlaai. Na de rust lopen we door een stuk bos met aan de ene kant de Geul en aan de andere kant een steile rotsformatie, boven op de rots moet de Emmaburcht staan maar hoe ik ook zoek, zien doe ik hem helaas niet door het dikke bladeren dak.

Via weilanden dalen we af naar het plaatsje La Calamine, voorbij dit dorpje komen we in een natuurgebied wat ons naar het bedevaartsoord Moresnet leid, ook deze keren moeten we weer onder een spoorbrug door, deze brug die inde 1e wereldoorlog gebouwd is en onlangs gerenoveerd is, is wel erg hoog als je er onder door loopt, deze brug verbind het trein verkeer tussen Aken en Luik.

Via weilanden en Bospaden bereiken wij Plombières hier is een waterval van 6 meter waarna de Geul door een grot onder de weg verder stroomt. Plombières ontleent zijn naam aan de zink afgravingen, die hier in het verleden plaatsvonden, hier en daar groeit het zink viooltje langs de oevers van de Geul.

De 2e rust is na 14 km in Plombières in een soort hut kunnen we koffie met Limburgse vlaai kopen en buiten op de picknick banken genieten we van de rust. De volgende etappe voert ons naar de Nederlandse grens het uitzicht op een van de weinige heuvels die we moeten beklimmen is prachtig de paden waar we over heen lopen gaan meestal door bossen of weilanden af en toe staat er zelfs een koe in de weg.

Onderweg is er gelukkig toch nog wat animo voor de paarse Sunny veters, zodat Sylvia niet voor niets 42 km met die hele bos loopt te sjouwen. Soms gaat de route door dorpjes en moeten we de geul even loslaten, om deze na een paar honderd meter weer te volgen.

Bij het dorpje Sippenaken gaan we de grens over, op weg we naar de rust in Epen, hier kunnen we na 21 km in het gemeenschaps huis nog soep en broodjes kopen tegen een redelijke prijs.

Vanuit Epen is het ook mogelijk om de ½ marathon te lopen zodat het nu ook wat drukker op de route is. Na ½ uurtje gaan we weer op weg richting Gulpen maar niet voor we even verder langs de weg in Epen een ijsje kunnen kopen, bij vele is de ijsboer die ook nog eens vers fruit verkoopt wel bekend, met een enorm ijsje gaan we op weg, ondertussen hebben we ook steeds contact met onze wandelvrienden die een Kennedy Mars lopen in de buurt van Rotterdam, wij weten

ondertussen ook wat een 80 km lange wandeltocht is, en zijn daarom ook steeds benieuwd naar de vorderingen van onze vrienden in het Westen van het land. Als we door het dal lopen hebben we links en rechts uitzicht op de dorpen Epen, Vijlen en Mechelen die als het ware tegen de heuvels zijn aangeplakt, met regelmatig de zwart witte Limburgse vakwerk huizen.

Langs de oevers van de Geul groeien ook veel wilde orchideeen in de kleuren rose en lichtrose. Via Partij en Wittem komen we bij Gulpen net voor we bij de Gulpener berg zijn mogen we rechts dus die bult hoeven we gelukkig niet op, als we hier door een weiland met koeien lopen worden wij en andere wandelaars aangevallen door een moeder koe die haar kalfje probeert te beschermen, dus even moeten we flink door lopen. Voor we er erg in hebben komen na 29 km aan in Gulpen we zijn al 7 uur aan de wandel, echt zwaar is het niet maar er valt ook zoveel te zien en te lezen onderweg. In Gulpen komen we langs ons hotel en besluiten daar nog even wat te drinken, het is onder tussen 3 uur en we moeten nog 13 km maar als je later binnenkomt is het ook geen enkel probleem want je hoeft je niet af te melden en een herinnering zit er helaas niet bij deze mooie tocht.

Van Gulpen gaat de tocht via Beertenshoven naar Wijlre langs de Brand brouwerij en de waterrad molen, we lopen nu weer langs de Geul naar Schin op Geul, we passeren de voet van de Keutenberg, tijdens de Nacht van Gulpen mochten we alle bekende heuvels van Zuid Limburg bedwingen, maar gelukkig mogen we ze vandaag alleen vanaf een afstand bekijken. In Schin op Geul is de laatste rust van vandaag, het is ½ 5 en we mogen nog 6 km, er zitten hier nog heel veel wandelaars dus de laatste zijn we zeker niet.

Het laatste stuk langs de Geul gaat via Valkenburg richting Geulhem, net voor dit dorpje nemen wij na 42 km afscheid van de Geul die nog ongeveer 10 km verder stroomt om uiteindelijk bij Meersen uit te monde in de Maas. We krijgen nog een behoorlijk klim te verduren geen onbekende maar het blijft altijd een hele pittige en zeker na 41 km.

Om ½ 7 komen we in Berg en Terblijt aan de mensen van de organisatie zijn al weg, maar na ons komen er nog heel veel wandelaars binnen. Het was echt een hele mooie wandeling door het Geuldal met weinig klimmen en dalen, dus goed te doen voor mensen die wat moeite hebben met de Limburgse Heuvels.

Meer foto’s van de Geuldal Marathon

Vrijdag middag vertrekken Yvonne, Sylvia en ik richting Gulpen voor een heerlijk wandelweekendje in het zuiden. Als we ’s avonds om 9 uur in het hotel de wandelspullen klaar leggen voor de volgende dag, komen we er achter dat we de rugzak met wandelschoenen zijn vergeten, dus besluit ik om direct naar huis te rijden om alsnog de tas met schoenen op te halen, 268 km heen en 268 km weer terug, vreselijk stom maar ja dat soort dingen gebeuren nu eenmaal, om 2 uur ’s nachts kruip ik eindelijk mijn bedje in. Om even voor 6 uur worden we wakker, ontbijten kunnen we niet om deze tijd dus zijn we snel klaar om naar Berg en Terblijt te rijden.

Zaterdag morgen om even voor ½ zeven melden wij ons bij café Ich en Dich in Berg en Terblijt, nadat we onze startkaarten hebben opgehaald vertrekken we met de bus naar het Belgische plaatsje Hausset.

Om 07:45 komen we aan in dit het plaatsje zo’n 15 km onder Vaals, we mogen hier nog even een stempeltje halen voor de start, en kunnen op weg naar het riviertje de Geul volgens de beschrijving lopen we vanaf de bron naar Valkenburg. Na een stukje door het dorp en een stuk bos komen we voor het eerst vandaag bij de Geul, helaas niet vanaf de bron die ontspringt bij een boer in de kelder, in het dorpje Eyenatten. Op het moment dat wij bij de Geul komen is het nog maar een stroompje van ongeveer 1 meter breed en dus is het makkelijk om erover heen te springen.

Door de eeuwen heen heeft de Geul het Geuldal gevormd, met zijn vele afwissellende heuvels en dalen. Het gebied waar wij nu lopen heet ook wel de Ostkantons en was vroeger Duits grondgebied en dat is nog te zien aan de bouwstijl en de staartnaam bordjes en ook nu is Duits nog steeds de voertaal hier.

We lopen onder de Hammerbrucke door, over deze brug rijd de trein van Aken naar Verviers, de brug is begin vorige eeuw gebouwd maar ziet er vrij modern uit.

In Hergenrath is na 7 km de 1e rust van vandaag, en omdat we al maanden naar deze tocht uitkijken besluiten we het er vandaag eens goed van te nemen, de rust word verzorgd door de wandelvereniging Vilt en dus is het tijd voor koffie met vlaai. Na de rust lopen we door een stuk bos met aan de ene kant de Geul en aan de andere kant een steile rotsformatie, boven op de rots moet de Emmaburcht staan maar hoe ik ook zoek, zien doe ik hem helaas niet door het dikke bladeren dak.

Via weilanden dalen we af naar het plaatsje La Calamine, voorbij dit dorpje komen we in een natuurgebied wat ons naar het bedevaartsoord Moresnet leid, ook deze keren moeten we weer onder een spoorbrug door, deze brug die inde 1e wereldoorlog gebouwd is en onlangs gerenoveerd is, is wel erg hoog als je er onder door loopt, deze brug verbind het trein verkeer tussen Aken en Luik.

Via weilanden en Bospaden bereiken wij Plombières hier is een waterval van 6 meter waarna de Geul door een grot onder de weg verder stroomt. Plombières ontleent zijn naam aan de zink afgravingen, die hier in het verleden plaatsvonden, hier en daar groeit het zink viooltje langs de oevers van de Geul.

De 2e rust is na 14 km in Plombières in een soort hut kunnen we koffie met Limburgse vlaai kopen en buiten op de picknick banken genieten we van de rust. De volgende etappe voert ons naar de Nederlandse grens het uitzicht op een van de weinige heuvels die we moeten beklimmen is prachtig de paden waar we over heen lopen gaan meestal door bossen of weilanden af en toe staat er zelfs een koe in de weg.

Onderweg is er gelukkig toch nog wat animo voor de paarse Sunny veters, zodat Sylvia niet voor niets 42 km met die hele bos loopt te sjouwen. Soms gaat de route door dorpjes en moeten we de geul even loslaten, om deze na een paar honderd meter weer te volgen.

Bij het dorpje Sippenaken gaan we de grens over, op weg we naar de rust in Epen, hier kunnen we na 21 km in het gemeenschaps huis nog soep en broodjes kopen tegen een redelijke prijs.

Vanuit Epen is het ook mogelijk om de ½ marathon te lopen zodat het nu ook wat drukker op de route is. Na ½ uurtje gaan we weer op weg richting Gulpen maar niet voor we even verder langs de weg in Epen een ijsje kunnen kopen, bij vele is de ijsboer die ook nog eens vers fruit verkoopt wel bekend, met een enorm ijsje gaan we op weg, ondertussen hebben we ook steeds contact met onze wandelvrienden die een Kennedy Mars lopen in de buurt van Rotterdam, wij weten

ondertussen ook wat een 80 km lange wandeltocht is, en zijn daarom ook steeds benieuwd naar de vorderingen van onze vrienden in het Westen van het land. Als we door het dal lopen hebben we links en rechts uitzicht op de dorpen Epen, Vijlen en Mechelen die als het ware tegen de heuvels zijn aangeplakt, met regelmatig de zwart witte Limburgse vakwerk huizen.

Langs de oevers van de Geul groeien ook veel wilde orchideeen in de kleuren rose en lichtrose. Via Partij en Wittem komen we bij Gulpen net voor we bij de Gulpener berg zijn mogen we rechts dus die bult hoeven we gelukkig niet op, als we hier door een weiland met koeien lopen worden wij en andere wandelaars aangevallen door een moeder koe die haar kalfje probeert te beschermen, dus even moeten we flink door lopen. Voor we er erg in hebben komen na 29 km aan in Gulpen we zijn al 7 uur aan de wandel, echt zwaar is het niet maar er valt ook zoveel te zien en te lezen onderweg. In Gulpen komen we langs ons hotel en besluiten daar nog even wat te drinken, het is onder tussen 3 uur en we moeten nog 13 km maar als je later binnenkomt is het ook geen enkel probleem want je hoeft je niet af te melden en een herinnering zit er helaas niet bij deze mooie tocht.

Van Gulpen gaat de tocht via Beertenshoven naar Wijlre langs de Brand brouwerij en de waterrad molen, we lopen nu weer langs de Geul naar Schin op Geul, we passeren de voet van de Keutenberg, tijdens de Nacht van Gulpen mochten we alle bekende heuvels van Zuid Limburg bedwingen, maar gelukkig mogen we ze vandaag alleen vanaf een afstand bekijken. In Schin op Geul is de laatste rust van vandaag, het is ½ 5 en we mogen nog 6 km, er zitten hier nog heel veel wandelaars dus de laatste zijn we zeker niet.

Het laatste stuk langs de Geul gaat via Valkenburg richting Geulhem, net voor dit dorpje nemen wij na 42 km afscheid van de Geul die nog ongeveer 10 km verder stroomt om uiteindelijk bij Meersen uit te monde in de Maas. We krijgen nog een behoorlijk klim te verduren geen onbekende maar het blijft altijd een hele pittige en zeker na 41 km.

Om ½ 7 komen we in Berg en Terblijt aan de mensen van de organisatie zijn al weg, maar na ons komen er nog heel veel wandelaars binnen. Het was echt een hele mooie wandeling door het Geuldal met weinig klimmen en dalen, dus goed te doen voor mensen die wat moeite hebben met de Limburgse Heuvels.

Meer foto’s van de Geuldal Marathon

Op Maandag kwam Carola met het idee om de Kennedy Mars in Leerdam te lopen van Vrijdag op Zaterdag, ik moest alleen nog een vrije dag regelen voor de Zaterdag, pas op Donderdag wist ik zeker dat ik hem kon lopen. Vrijdag avond Carola opgepikt op het station van Culemborg en gezamenlijk naar de kantine van Sport Leerdam gereden, hier zaten nog een aantal leden van het Walkers 4 walkers forum, zij wisten wel dat ik zou meelopen, maar van de plannen van Carola wisten zij niets af en verklaarde haar dan ook een beetje voor gek, omdat ze een week later nog een Kennedy Mars in Maasland wil gaan lopen.

Na het inschrijven nog even een bakkie gedaan met Marc van de Zerevoeten club, even voor 21:00 uur gingen we naar buiten, waar we kennis maakten met Rumi van het forum, helaas herkende ik Trudy een ander lid van het forum niet, ondanks dat ze vlak bij me stond. Bij de start werden we toegesproken en werd ons een fijne wandeling toegewenst, een dweilorkest deed ons muzikaal uitgeleide, om precies 21:00 gingen we van start voor mijn 3e KM en voor Carola alweer de 7e allebei hebben we 3 weken geleden ook een KM gelopen Carola in Haaksbergen en ik samen met Yvonne in Waalwijk.

Ondanks dat het 80 km is begint het na een paar dagen al weer te kriebelen, en begint zo’n Kennedy Mars een beetje een verslaving te worden. Met Carola hebben wij al vaker tochten gelopen ze heeft hetzelfde wandeltempo als ik en dat maakt het een stuk gezelliger op zo’n lange tocht. In het totaal waren er 114 wandelaars ingeschreven voor deze tocht, bij de andere Kennedy Marsen in Waalwijk en Someren deden er zo’n 2500 tot 3000 mensen mee, daar stonden ook duizenden mensen langs de route om de wandelaars aan te moedigen, hier alleen bij de start een handvol toeschouwers.

De eerst 15 kilometer liepen we nog aardig als groep, beiden kregen we onderweg veel SMSjes van vrienden en familie die ons veel succes wenste.

In de verte zagen we het steeds weerlichten, van Yvonne hoorde ik via het mobieltje dat het in het westen van het land noodweer was stortbuien en hevig onweer, maar gelukkig was het bij ons nog droog het was zelfs zo warm dat je nog heerlijk in een t shirt kon lopen. Van Leerdam liepen we naar Lingewaal en Spijk, waar de eerste grote rust was we hadden er 15 km opzitten in 2 ½ uur, we namen plaats op het terras om even wat te drinken en de route door te nemen, van de plattegrond werden we niet veel wijzer, we hadden dan ook geen idee waar we ergens zaten.

Na 20 minuten zijn we weer op pad gegaan, via dijken en weilanden zetten we de tocht voort, een zaklantaarn was zeker geen overbodige luxe, ondertussen een SMSje van Sunny dat het noodweer ook de Flevopolder had bereikt, maar bij ons nog steeds geen spatje alleen zagen we het heel ver weg weerlichten. Toen ik wilde terug SMSen liep ik tot 2 x toe bijna in een sloot het was maar goed dat mijn wandelmaatje mij weer op het rechte pad trok, met dat SMSen ben ik toen maar gestopt.

Onderweg waren er een aantal doorloop posten waar je drinken en broodjes kon krijgen, meestal gingen we even 5 minuten zitten om vervolgens weer vrolijk door te lopen. Om even voor 2 uur waren we bij de 2e grote rust in Acquoy volgens Carola spreek je het uit als Akwaai op 27,5 km, met een consumptiebon kon je iets te drinken krijgen, we hadden er 4 gekregen en 2 waren er al op, en we moesten nog ruim 50 km lopen, bij de volgende doorloop posten moest ik dan maar gaan hamsteren om ook wat te eten en drinken te hebben bij de grote rusten.

Na 25 minuten gingen we weer pad, en zelfs nu kwam er nog een SMSje van onze wandelvriendin Anneke, omdat het SMSen in het donker niet zo goed ging belde ik haar maar terug om onze belevenissen te vertellen. Na 32,5 km waren we weer bij een doorloop post hier was weer van alles te krijgen, soep, broodjes, chips, en drinken waren volop aanwezig. Om mij heen liep een heel klein katje, ik vroeg aan Carola of ze iets wilde hebben voor onderweg, toen ze na stond te denken heb ik dat katje maar gegeven, het was maar goed dat we nog ruim 45 km moesten lopen anders had ze hem zo meegenomen.

De wegen waar we liepen waren soms wel lang maar doordat het donker was merkte je daar niet zo veel van, af en toe haalde we iemand in, en maakte even een praatje want je probeert toch je eigen tempo vast te houden, hoe gezellig het ook af en toe is. Na 7 uur en 50 minuten waren we terug in de sportkantine in Leerdam we hadden er 40,4 km op zitten, nog steeds geen dip en voor ons doen een hele goede tijd.

Voor mij eindelijk weer eens tijd voor een bakkie en een kop soep voor eigen rekening, wel kregen we een mars, voor de rest was er niets te krijgen, tenzij je ervoor wilde betalen. Carola wilde helemaal niets, ik zei wel steeds dat ze moest eten, maar nee zelfs de mars wilde ze niet, onbegrijpelijk dat je zo’n prestatie kunt leveren zonder iets te eten.

Na een ½ uur werd het tijd om weer op weg te gaan, er kwamen nog steeds mensen binnen dus de laatste waren we zeker niet, rustig was het wel op de route, zo heel af en toe zagen we nog iemand. Van Leerdam gingen we naar Asperen, voor de meeste wandelaars is dit dorpje bekend, het is zo ongeveer het keerpunt van de 40 km route van de Bloesemtocht.

Om 6 uur ging mijn mobieltje af, het was Yvonne die benieuwd was hoe het vannacht gegaan was, het ging heel goed met ons nog geen dip en slaap gehad en het tempo was super, dus kon ze weer met een gerust hart verder slapen. Op 48,1 km waren we weer bij een doorloop post op de dijk langs het riviertje de Linge, het werd weer tijd om te hamsteren, gelukkig wilde Carola nu wel een banaan dus gaf ik haar maar een tros, dit was natuurlijk weer teveel van het goede, dus de rest maar in de rugzak, samen met wat broodjes en flesjes drinken, want het kon nog wel eens warm worden als het licht werd.

Zo rond 7 uur werd het eindelijk licht en begon Nederland wakker te worden, even een praatje met de postbode op de dijk, en een telefoontje van Sunny zorgen voor een lekker onderbreking op deze hele lange maar niet saaie dijk, terwijl ik met Sunny praat zie ik ineens een ooivaar bij het riviertje de Linge, nu heb ik ze wel eens vaker gezien, maar het blijven mooi vogels om naar te kijken.

Na zo’n 10 km over de Lingedijk mogen we eindelijk een trap op en links af naar Beesd, het is even over achten als we er 55,3 km op hebben zitten, en we bij de 4e grote rust van deze tocht komen, en onze laatste consumptiebon inleveren.

De broodjes en bananen komen uit de rugzak, Carola wil hier niets van weten, ik durf bijna niets meer te vragen alles wat ik aanbied slaat ze af, onbegrijpelijk, je moet toch wat eten op zo’n tocht. Bij het verschonen van de sokken blijkt Carola een grote blaar onder haar voet te hebben en ik een flinke op mijn kleine teen dus word het tijd om ons een goed te verzorgen, ondertussen komen er wandelaars binnen die het rondje van de glasstad doen, een tocht van 40 km.

Ondanks dat we hier heerlijk zitten moeten we na 3 kwartier weer op pad, we gaan onder de snelweg A2 door naar het landgoed ‘Heerlijkheid Mariënwaardt’.

Als we door de toegangspoort lopen komen we op een laan met bomen, er hangt hier een bordje met de tekst: “alleen de noten van de grond mogen meegenomen worden” als ik in de bomen kijk zie ik helemaal niets, er lopen wat verder mensen met plastic tasjes, aan hun vraag ik wat het voor noten moeten zijn. Het blijken Walnoten te zijn, maar volgens de kenner is het eigenlijk nog te vroeg in het seizoen, maar mag je ze als ze op de grond liggen gewoon meenemen.

Ik probeer er nog wat te zoeken maar helaas ze zijn me al voor geweest, ondertussen belt Bill de Kootsj, en spreekt ons bemoedigend toe, ook de SMSjes komen geregeld binnen en geven ons een extra stimulans.

Carola en ik besluiten over te gaan op een MP3 momentje want deze lus van 14 km schijnt voor de rest erg saai te zijn, we lopen langs bomen vol met appels en peren die er wel heel erg lekker uit zien. De zon schijnt heerlijk de muziek op de oren doen ook een hoop goed en ongemerkt verhoog ik mijn tempo, het mobieltje staat alweer te trillen, deze keer is het Carola die vraagt of ik hoge nood heb, als ik omkijk is ze nergens te bekennen, ik besluit maar even te wachten en uiteindelijk komt ze er toch weer aan.

Ik ga maar verder lopen met 1 oortje erin zodat ik toch nog contact met haar houd, op 60 km is de laatste doorloop post van de dag, dus word het weer tijd om de rugzak bij te vullen.

De volgende 9 km naar de grote rust in Beesd zijn niet saai alleen dat ommetje naar de rust zijn een beetje frustrerend, we worden om Beesd heen geleid om via de dijk langs de Linge weer terug te lopen. Voor de zoveelste keer komen we Henk de Kerstman weer eens tegen, we babbelen nog wat maar hij loopt eigenlijk iets te langzaam voor ons.

Eindelijk hebben we de rust bereikt, we moeten nog maar 11 km we nemen het er nog even van,de consumptie bonnen zijn allang op maar gelukkig is de rugzak nog goed gevuld. Om 12 uur vertrekken we voor de laatste 11 km, veel wandelaars zijn er niet meer onderweg, ook de 40 km lopers zien we niet, onderweg trakteren we onszelf op een ijsje, want dat hebben we wel verdiend met dit prachtige weer.

Ik kan aan het gezicht van Carola zien dat ze pijn onder haar voet heeft, maar klagen of piepen hoor je haar niet ze stapt gewoon door, ik vind haar een KANJER en dat zeg ik haar ook, ze is gewoon geweldig om mee te lopen. De laatste rust is weer in Acquoy daar waar we 11 uur eerder ook waren, maar nu moeten we nog maar 5 km, we nemen nog even 10 minuten rust, voor we de laatste etappe ingaan.

We zien in de verte al de kerktoren van Leerdam maar de weg er naartoe is nog lang, eindelijk zijn we dan in de straten van Leerdam, geen mens aan de kant van de weg, geen muziek geen vlaggen. Als we door een winkelstraat lopen vraag ik mij af of de mensen wel weten dat er een KM in hun dorp word gehouden, en of ze wel weten wat een KM is. Als we nog 2 straten door moeten staan Yvonne en de kinderen ons op te wachten, met moeite houd ik de ogen droog, ook na 3x vind ik het nog steeds speciaal om zo’n tocht uit te lopen, en vooral als je gezin aan het eind staat te wachten.

Voor Carola hadden ze een grote bos Gladiolen meegenomen, een dik verdiende bos, ook wij feliciteren elkaar en ik bedank haar voor de gezellige wandeling.

Ook de laatste meters staat er geen mens langs de kant, een beetje erg stil in vergelijking met Someren en Waalwijk, maar zo’n tocht loop je toch voor je eigen prestatie. Om 14:30 waren we binnen we hadden er 17 ½ uur over gedaan en blijkt dat ik weer 3 kwartier sneller heb gelopen dan de vorige, maar om de snelheid gaat het niet, op een gezonde mannier uitlopen is belangrijker. De route vond ik ontzettend mooi ondanks dat het’s nachts wel erg donker was, en zeker overdag heb ik erg genoten van de wandeling, de verzorging op de grote rusten had wel beter gekund, maar onderweg was het allemaal prima verzorgd.

CAROLA BEDANKT